You're Lost,...?

Waar een wil is..

De laatste tijd ben ik iets minder actief in blogland, alhoewel ik vind dat ik het best aardig doe na welgeteld 5 jaar.. Ik vind het ook echt fijn om af en toe gewoon even van me af te schrijven of terug te lezen.. Hopelijk blijft weblogland nog lang bestaan.

Eindelijk.. eindelijk heb ik een goede planning, structuur, leeraanpak in m'n leven gevonden. Tjonge jonge, dat heeft een aantal jaren geduurd zeg. En dat alles om wat discipline en de methode 'Overdag studeren, 's avonds ontspannen/sociaal doen' uit te vinden.. Hoe moeilijk kan het zijn.. Schijnbaar best moeilijk.  Gezien het toch een verandering is in je manier van leven. En gewoontes gaan niet zo snel verloren. Ik ben nog even druk als voorheen, alleen nu zit m'n studie een stuk beter er tussen in gepland met een tikkeltje meer prioriteit en discipline..

En het loont! Hell yes, het loont! Afgelopen maandag tentamen gehad, en ik zit gewoon weer op 77% goed! Thank goodness.. Het derde blok dit jaar doe ik voor het eerst, en schijnt het lastigste te zijn van de Bachelorfase, ik moet nog 2 deeltentamens maken (om de 3 weken tentamen :'( .. ).. dus ik hoop dat ik in deze lijn voort kan blijven gaan.

Want ja.. ik wil dit echt. En ik wil later een goede arts zijn. Met de benodigde kennis, motivatie en ambitie. Ik wil het goed doen. Ik wil een mooie toekomst, en daar kan ik zelf voor een groot deel aan bij dragen. Daarnaast blijf ik 20 en student, dus geniet ik ook nog volop wanneer het kan. Ik maak dan ook ruim tijd voor vrienden, familie, sport en de dingen waar ik van geniet, voornamelijk concerten, dance-events, leuke uitstapjes. Geneeskunde is best te doen, als je goed kunt plannen en natuurlijk moet je ook wel een beetje kunnen studeren ;).

Zo dit blogje draait wel veel om 'ik' of beter gezegd mij.. Daar houd ik eigenlijk helemaal niet zo van,.. Dus volgende keer waarschijnlijk weer een wat meer algemene blog.. :-). Ik ben alleen zo blij dat het zo goed gaat.. Best een beetje trots op mezelf. Vooral als je ziet hoe slecht ik begon. Ik kan het wel!

Want waar een wil is..

Elke dag een beetje,
Bouwt het op,
breekt het af.
Maar verdwijnen doet het niet.

Opraken mag het niet,
van opgeven is geen sprake,
doorgaan tot de laatste seconde,
want het is er niet voor niets.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit,
zo dachten ze vast ook in '45.
Geloven is geen zonde,
maar een kracht.

En ik zal het nooit laten gaan,
ondanks twijfels en onzekerheid,
kunnen we meer dan we soms denken,
en is het eigenlijk nooit te laat..

Ik zie het vaak genoeg gebeuren,
een happily ever after, after all,
dus geef jezelf, geef mij, die kans,
laat het binnen en nooit meer los,

Hoop.

Een momentje van besef

Vanmorgen stond ik uit het raam te staren..
Een bakje koffie in de ene hand en in de andere, iets wat je niet vaak in mijn handen zult zien, een sigaret.
Een relaxed geluid van muziek op de achtergrond..
Even ontspannen, want onbewust zat ik toch best in spanning of ik mijn tentamen wel gehaald had en of ik dan wel op vakantie kon of dat ik in die periode dus weer hertentamen zou hebben.
Die spanning kon ik vooral opmerken aan het feit dat ik die typische hoofdpijn had bij het opstaan (je weet wel, 'spierspanningshoofdpijn' die druk op je slaap aan beide kanten en rondom je hoofde/ogen).

Even een moment van bezinning.
Waarom die sigaret? Geen idee, ik ben eigenlijk niet echt een roker. Eerder anti-roken, omdat ik er genoeg mensen aan heb zien lijden. Ook in mijn familie. Daarnaast leer je bij geneeskunde ook wel hoe onwijs slecht het voor je is, hoe vaak het een 'predisponerende factor' is voor vele ziekten. En dan nog niet gesproken over die rook die stinkt en overal in blijft hangen. Ik zal dan ook nooit, althans dat geloof ik echt, een 'echte' roker worden. Die sigaret verschijnt alleen in mijn hand als ik écht denk dat het wat toevoegt aan het moment, als ik er écht van kan genieten, maar het moet geen gewoonte worden. Dus misschien dat ik per jaar een paar sigaretten rook, maar meer ook niet.

Goed, dat terzijde (stiekem wilde ik het toch toelichten, omdat ik roken eigenlijk gewoon naar vind, maar het zelf sporadisch dus wel doe.. bijna hypocriet). Anyway, waar was ik? Ik staarde dus naar buiten, alles zag er prachtig uit en eindelijk zag ik de sneeuw oplichten vanwege de zonnestralen die lang verloren waren gegaan, ergens achter sneeuwwolken en donkere lucht. Het deed me denken aan hoeveel ellende je in je leven kunt hebben en hoeveel ellende ik ook al achter de rug heb, maar dat ik mijn leven daar absoluut niet door wil laten beïnvloeden, omdat het maar een gegeven is. Je kunt zelf zoveel goede dingen nog creëren.

Je kunt je leven zelf vaak best een goede draai geven ondanks alles. Ik kan blij worden van tentamens die ik haal, en dat doe ik zelf door goed genoeg te leren! Ik kan zelf de deur uit gaan, sparen, een reis boeken, zorgen dat het niet zo'n chaos is en gewoon eens een goede planning maken. Ik kan een leven leiden zoals ik dat wil, wel rekening houdend met dat er geld binnen moet komen en niet alles kan, maar veel wel.

Geen neerwaartse spiraal voor mij. Ik wil meer uit dit leven halen, kunnen zeggen dat ik geleefd heb. M'n eigen leven leiden en niet door anderen laten leiden. Ik wil echt meer reizen in de toekomst. Veel van de beste dagen uit m'n leven zijn rondgebracht in het buitenland. Vakanties/uitstapje. Waar je toch echt vaak geniet van mooie dingen; natuur, mensen, cultuur, sculptuur, temperatuur, eten, drinken, etc. etc.

Vakanties.. de periodes dat je vaak even rust kunt nemen en doen wat jij wilt. Niemand die zegt wat je moet doen, waar je heen moet. Even geen werk en stress.. Maar je verdiende momentje van genot, want voor je het weet is het over en moet je weer een jaar, laat staan langer, zwoegen voordat je weer tot zo'n punt komt.

Zucht, ik kan niet wachten tot de vakantie. Heerlijk genoeg, heb ik vanmiddag ontdekt dat ik mijn tentamen gehaald heb! Dat betekend dat ik dit jaar alles tot nu toe heb gehaald en mijn zomerplannen door kunnen gaan! Sziget dit jaar! (een festival in Hongarije, Budapest)... jezus, wat fijn. Eindelijk weer vakantie, eindelijk weer even weg.

Sog (studieontwijkend gedrag)

"De columnella staat tussen de twee nares en wordt gesteund door de mediale crura van de cartilagines alares"..


Ahaaaa... dat dus..  Leuk, dat geneeskunde..

(ze hadden ook gewoon kunnen zeggen dat het om de onderkant van de neusschots ging die tussen je twee neusgaten in zit en ondersteund wordt door een uitlopend stukje kraakbeen ¬¬)

Alles voor dat gevoel

Het is bijzonder, hoe soms die kleine dingen iemand zo gelukkig kunnen stemmen..
Dat ene gevoel,..  dat je krijgt wanneer je na lange dagen, hard zwoegen, fantastisch resultaat krijgt,
Wanneer iemand je onverwachts lieve woorden toestuurt, die je ziel verwarmen.
Dat gevoel van totale vrijheid als je met elkaar staat te dansen in de club, alsof de nacht niet voorbij kan gaan.

Het gevoel van lachen tot je rollend op de vloer ligt te gillen hoe zeer je buikspieren doen..
Het terug vinden van iets waar je haast een hartverlamming van kreeg toen je ontdekte dat je het kwijt was en in paniek begon te zoeken.
De warmte als je binnenkomt van de kou..
Je favoriete nummer, dat op een perfect moment uit de speakers klinkt..

Het weerzien van iemand die je onwijs gemist hebt..
Het terugzien van foto's van 'toen', omg, wat hadden we in hemelsnaam aan? En dat háár!
Dat moment van na een zware tijd, eindelijk jezelf te kunnen laten vallen en opgevangen te worden door de liefste mensen van de wereld.

Het moment dat je na uren wakker blijven, totaal oververmoeid, uitgeblust, kapot, stuk bent, en eindelijk je hoofd op je kussen mag laten vallen en eindelijk, eeeiiindelijk je ogen dicht mag doen.
De smaak van aardbeien, op een zomerse dag, omringt door groen..

Het gevoel van schaterlachend door de regen fietsen,
omdat de straten nog steeds vol met mensen zijn,
die net als jij de sigaar zijn en proberen tevergeefs sneller te fietsen,
om alsnog doorweekt (zeikdoor nat) thuis aan te komen.

Haha, ja daar kan ik echt zo blij van worden, dat laatste zal vast niet voor iedereen gelden, maar ik vind het heerlijk om door de regen te fietsen (zolang het maar op de terugweg naar huis is), het water dat over je gezicht heen sijpelt, je ziet bijna geen hand voor ogen meer, en toch ben je niet alleen, want in Nederland zijn we het gewend en laten we ons niet tegenhouden door een regenbuitje, of we hebben simpelweg het weer gewoon niet gechecked, laat staan of de weersverwachtingen wel klopten..

Zucht, dat gevoel van geluk. Ik geloof echt dat je geluk grotendeels zelf kunt creëren, met je kijk op dingen, je verwachtingen, de manier waarop je leeft. Je kunt wel wachten tot geluk jouw vindt, maar wie weet komt het nooit vanzelf? En er zijn zoveel mooie dingen, naast alle ellende, die we niet mogen vergeten en waar we meer van zouden moeten genieten.
Misschien ben ik een optimist, maar ik ben ook gewoon een realist.

Geluk zit grotendeels in jezelf, het zit in kleine dingen, het kunnen zien van de waarde van dingen, het kunnen genieten van alleen al de zon, je nieuwe schoenen, die vakantie die je gaat boeken, de vrienden die je hebt, het luisteren naar je favoriete plaat op zondag, het redecoreren van je kamer, het leren kennen van nieuwe mensen, plannen maken om te doen wat je altijd al wilde en die dan ook gaan uitvoeren, genieten van je huis als je het volledig opgeruimd hebt, het winnen van een potje Risk, Monopoly of whatsoever na een lange vriendschappelijke concurrentiestrijd, het halen van je tentamens, een avondje meeblèren bij een concert, dansen tot je voeten niet meer kunnen, uitslapen aan het einde van de week.. rust..

.. Alles voor dat gevoel

Online dating - Een do of een don't??

Tja dat tegenwoordig alles zoveel anders gaat dan vroeger, dat is wel duidelijk.
De computer neemt langzaam aan de overhand en leven zonder internet is vrijwel ondenkbaar geworden..

Brengt me tot het volgende punt, online dating..
Eigenlijk ben ik hier nooit een voorstander van geweest.
Ik vond het een beetje triest en voor kansloze mensen.

Toch had ik me 3-4 jaar geleden een keer op een communitie-site ingeschreven, als protest tegen Hyves, want dát vond ik zo'n onzin/hype, en toen zag ik een banner van een andere communitie-website, en meldde ik me daar aan.. (uiteindelijk ben ik ook voor Hyves bezweken, maar dat terzijde)..

Het was gewoon een vriendschappelijke site en er was een mogelijkheid om ook te zoeken naar dates, daar was ik niet echt mee bezig. Toch trof ik daar iemand uit Groningen en zei ik voor de grap "Er gaat niets boven Groningen". En ja hoor, het ging van een gesprek tot een date en van dates tot een relatie. Toen kwam ik er al vrij snel achter dat het toch niet ging werken.. Ik had afgezworen ooit weer via internet iemand te ontmoeten.. Die formule werkte niet.

En toen 2 jaar later, ik had meerdere mensen gedate, waar geen internet aan te pas was gekomen. Ik ontmoette vaak genoeg mensen via het uitgaan, feestjes, vrienden, maar nee.. niks potentieels. Toen kwam ik via via toch weer op een internetsite terecht, het fenomeen Paiq genoemd.. Hierbij wordt je op basis van een vragenlijst kunstmatig aan iemand gekoppeld. Geen profieletjes of iets dergelijks, je krijgt een soort msn-venster en tijd om met iemand te praten, je ziet ook geen foto's, naarmate je meer met elkaar praat, worden de foto's zichtbaar.

Grappig concept, vooral als je er net op zit, je kunt immers niet zelf kiezen met wie je praat, je kunt niet zo snel op foto's afgaan (uiteindelijk wel als je dus genoeg praat), je wordt op de bonnefooi (en een beetje op kunstmatige integelligentie) gematched, maar of het nou echt werkt? In het begin had ik toevallig geluk dat ik meteen wat leuke mensen sprak.. En ja hoor, wederom kwam het tot daten en zelfs een relatie.. Waar ook eigenlijk na niet al te lange tijd naar boven kwam dat we totaal niet bijelkaar pasten. Ik had me uitgeschreven op de site.. maar enkele weken later toch weer ingeschreven, just for fun, als studieontwijkende activiteit (daarvoor is het serieus geschikt haha).. Maar ja, zodra je iemand spreekt en het leuk is, ga je toch overwegen om elkaar te ontmoeten.. Zo heb ik meerdere mensen gewoon ook vriendschappelijk ontmoet (ook toen ik een relatie had - en nee daar zat echt niks achter). En eigenlijk heb ik van geen één van die ontmoetingen spijt, want ik had in real life ook een zekere klik met iedereen, geen mislukte dates.

Maar toch hè.. dat online dating.. als je dan de vraag krijgt "Waar kennen jullie elkaar van".. "Uhm.. ja, internet" - hoe niet-romantisch, hoe treurig het eigenlijk klinkt (in mijn oren dan). Alsof je in real life nooit iemand tegen komt, alsof je één of andere nerd bent of wanhopig op zoek bent.. Maar dat ben ik helemaal niet. Ik wilde internet gewoon als een extra optie scheppen om mensen te leren kennen.. Alleen het blijft een optie waar ik skeptisch over blijf, ondanks dat ik er toch leuke mensen door heb leren kennen die ik anders waarschijnlijk niet was tegen gekomen of echt had leren kennen.

Is het dan toch een beetje trotsheid? Alsof je jezelf verlaagd door op internet mensen te leren kennen. Ik weet langzamerhand dat er genoeg mensen online zitten, net als ik, niet echt serieus, maar als er toevallig wel een vriendschap of meer van komt ga je dat ook niet uit de weg. Anderzijds heb ik ook genoeg mensen gezien/gesproken, van wie ik inderdaad denk 'Jij hebt echt geen leven' of 'Kansloos/Wanhopig'.

En op één of andere manier wil je dan toch niet aan online dating doen, want hey, ik ben niet kansloos, ik ontmoet genoeg mensen, ik heb genoeg vrienden, ik heb een leven, ik kom vaak genoeg de deur uit, er is meer dan alleen een computer/internet, ik ben niet wanhopig op zoek, ik ben niet zielig, ik wil niet triest zijn.

Alles schreeuwt erom om jezelf te verdedigen, tegen het 'online-dating-is-voor-losers'-idee. Terwijl het eigenlijk wel mee valt, want wat is er mis met het leren kennen van mensen via internet? Eigenlijk is het gewoon nieuwe generatie. Internet is een makkelijk communicatiemiddel om toch weer nieuwe mensen te leren kennen, want het zijn immers allemaal mensen die achter hun computertje zitten. En ja, voor kansloze, wanhopige, eeuwig thuiswonende, nooit uitgaande, agrofobische, depressieve mensen is het ook een manier om mensen te ontmoeten.. Maar het hoeft niet automatisch zo te zijn dat jij tot die categorie behoort.. online dating, zowel vriendschappelijk als qua liefde is voor iedereen toegankelijk.

Maar toch, doe ik er liever niet aan.. een principiële kwestie. Waar ik af en toe mee in de knoop zit, want wat is er nou zo erg aan om iemand via internet te leren kennen? Waarom die schaamte? Waarom geen gebruik maken van de mogelijkheid? Tja, wie weet lukt het ooit om de barrière van de toch lichte schaamte te overbruggen en gewoon te zeggen "Waarom niet? het is toch gewoon leuk om nieuwe mensen te leren kennen op wat voor manier dan ook?" - hmm ja, misschien dat deze blog toch wel een licht begin daarvan is..

Het glazen huis - Serious Request

Jaaa het glazen huis staat dit jaar in Groningen.
En zoals voor sommigen wel bekend is, is Grunn mijn stadje!
Er gaat niets boven Groningen! God I love that sentence!

Ondanks dat ik eigenlijk import ben vanuit Drenthe (en het originele exemplaar zelfs uit Sri Lanka),
en dus geen echte stadjer ben, maar who cares ;)..
Mijn middelbare school heb ik in Haren en Groningen gedaan, en de meeste vrienden ken ik dan ook vanuit deze omgeving.. I love Groningen, vooral om te wonen. Hmm klinkt bijna chauvinistisch, alleen is chauvinistisch dan weer niet het goede woord, maar je begrijpt me..
Groningen is nog zo 'gewoon'? Het is nog een klein beetje 'ons kent ons', vol studenten, vol gezelligheid, één van de weinige steden waar je kunt stappen tot in de echt vroege uurtjes. Niks sluiting rond 4'en, we gaan gewoon tot 7/8'-en, onder het motto "Nu we er toch zijn"..
Nu zijn steden als A'dam, Rotterdam, Den Haag, Utrecht etc. allemaal ook leuk, maar ik vind het toch altijd wel fijn om terug te keren naar Groningen. Warmte, ondanks dat de echte thermometer vaak wat minder aangeeft dan in het zuiden van het land..

Heerlijk om iedereen nu ook in de weer te zien gaan voor het goede doel.
Fantastisch.. Zonde dat het voor velen lastig is gemaakt om hier heen te komen,
het weer is prachtig, maar nou niet echt praktisch met het verkeer.

Gelukkig woon ik op 5 minuutjes fietsen van de Grote markt.
Heb een plekje bemachtigd voor het koptelefoonconcert van Bløf, wordt vast leuk/gezellig!
Denk dat ik ook maar even een Serious Request trui aan ga schaffen. Leuk!

Heeft iemand de flash mob al gezien? Erg leuk gedaan, een grote groep mensen die spontaan beginnen te dansen midden op de grote markt. Super leuk! ( http://seriousrequest.3fm.nl/page/09_videonieuws/339506 )

Morgen ga ik richting thuisthuis, beetje jammer dat ik de afsluiting ga missen donderdag (met o.a. Armin van Buuren & Kane), maar ja, Kerstavond vier ik traditioneel thuis.. 

Lieve mensen, allemaal een he-le fijne Kerst toegewenst én een hele mooie jaarwisseling.. Ik hoop echt dat 2010 een knaljaar wordt voor jullie, het is een mooi getal, en wie weet wat het gaat brengen.. We zullen het wel weer lezen.. Evenals de afgelopen 5 jaar.. Als deze weblog ooit spontaan ten gronde gaat, zal het écht wel even slikken zijn.. Hoop dat ik nog lang kan blijven bloggen. Ik vind het heerlijk om soms die verhalen van 'toen' terug te lezen.. Wist ik veel dat ik als enige van iedereen na 5 jaar nog steeds aan het bloggen zou zijn.. En gelukkig met nog een aantal vaste bloggers online, ik zal weer proberen jullie blogjes te volgen, ook in 2010!!

Brr.. short update

Winter!!!
Dat dit voor sommigen het leukste jaargetijde is, snap ik niet.
Of nou ja, niet snappen, eigenlijk snap ik het wel, sneeuw is mooi en alle lichtjes zijn sfeervol.
Maar winter zelf? De kou en dan soms die snijdende regen erbij.

Op naar de winterdepressie! Ik merk dat mijn stemming zich wel wat begint te keren. Ik mis mijn vitamine D!!
Ik mis het groen en vooral de warmte. Gelukkig wordt ik wel geforceerd de deur uit te gaan voor de afspraken die ik heb staan en daarnaast zullen er toch boodschappen moeten worden gedaan.

Mmm.. nee het liefst blijf ik binnen, lekker bakje warme choco, stapeltje dvd's, een warme deken, een stapeltje goede cd's.. over muziek gesproken, ik ben enorm blij, heb kaartjes voor John Mayer én Muse gehaald :-) blijblijblij. Daarnaast komt de kerstvakantie eraan (hallelujah!!), waar ik wel aan toe ben, én eindelijk geen hertentamen erna, want ik heb mijn eerste blok nu wel gehaald, met een 7 zelfs.

Tijd om dit vast te houden.

Een moment van leven

Wachten duurt altijd lang,
dat is wat ze zei,
tijd gaat achteraf pas,
veels te snel voorbij.

Denkend aan die dagen,
waar is die tijd gebleven?
Vaag blijft slechts de herinnering,
om te kunnen herbeleven. 

Dus nu wacht je opnieuw,
hopend dat er nog zo’n moment mag zijn,
en blijf je de herinnering koesteren,
een beetje water, bij de wijn..

Facing the truth

Soms zijn er van die momenten in je leven,
dat je je ineens bewust wordt van je eigen gedrag.
De spiegel is daar..

Slik.. ik ben een controlfreak. Toch wel.
Ik kan er niet tegen wanneer ik machteloos sta,
afhankelijk ben, achter anderen aanloop.

Nee het liefst heb ik de touwtjes in handen,
bepaal ik wat wel of niet gebeurt,
neem ik verantwoordelijkheid voor mijn leven en keuzes.
En als er iets mis gaat, dan heb ik dat zelf in handen gehad.
Ik schuif het niet af op een ander.

Ik laat me niet graag domineren.
My god, ik háát het als iemand me 'voert' uit liefdadigheid.
Je zit samen uit een bak ijs te lepelen, en opeens lepelt hij een schepje ijs richting jouw mond,
eh hallo? ik kan toch zelf ook wel scheppen/eten?
Nu snap ik wel dat het een soort romantiek is, maar die vorm gaat er bij mij niet in.
Het is gewoon niet logisch, als hij nou iets anders at en je dat wilde laten proeven, oké.
Maar zo,.. nee! Natuurlijk neem ik de hap wel, maar met moeite. Heel veel moeite zelfs.

Ik ben slecht in dingen nemen, als ik niet terug kan of mag geven.
Alsof ik onbewust toch het gevoel heb dat ik in het krijt sta of afhankelijk ben.
Emoties geef ik niet snel vrij, wel uit empathie en ik ben absoluut geen kil persoon,
maar als het om mezelf gaat, stel ik me nooit helemaal open.

Ik stel mezelf zelden kwetsbaar op. De enige twee mensen bij wie ik echt helemaal open ben,
dat zijn m'n ouders, en geloof me, dat heeft jaren geduurd. Maar oh wat fijn, om ergens
je ei kwijt te kunnen en ook te willen. Ik hoop dat ik echt nog vele jaren van hun aanwezigheid mag genieten.
Ze zijn me echt dierbaar. M'n vrienden ook hoor, ook bij hun kan ik m'n ei kwijt, ik doe het alleen niet zo snel.

Ik houd er niet van om af te wachten,
om kansen voorbij te laten gaan.
Wie wat wil, moet er wat voor over hebben.

Laat me leiden door m'n verstand, niet m'n gevoel.
Enerzijds denk ik dat je met eigenschappen als deze wel ver kunt komen in de wereld.
Maar misschien blijft steken op andere gebieden. Liefde wordt zo een stuk moeilijker.
Je bent kritisch en behoorlijk onafhankelijk en soms probeer je tegen beter weten in, want het moet toch kunnen? Ooit zal er vast wel iemand langskomen, waardoor ik me echt als een imbeciel ga gedragen. M'n hoofd in de wolken zit en m'n verstand ver te zoeken is. Maar dan zit het instinctief ook goed.

Ik test onbewust, of misschien semi-bewust, mensen, om te zien waar ik sta, in hoeverre ik mezelf open kan stellen. Waar ik aan toe ben, hoever ik kan gaan, wat ik wel of niet kan vertellen en hoe dit over gaat komen. Of ik mensen kan vertrouwen, lief kan hebben, er wat van kan leren, moet geloven etc. etc.

Tja controlfreak.. Ik denk niet dat het ooit weg zal gaan, wellicht kan ik er aan werken.
Anderzijds vind ik het gewoon fijn om zelf verantwoordelijk te zijn voor wat ik doe.
Zodat je altijd terug kunt vallen, op jezelf. Soms wat zwaar, maar hey, het leven is geen lieverdje.
And I don't like to feel hurt.